Pattaya
ว่าไปแล้วพัทยาเป็นชายทะเลที่ใกล้กรุงเทพเกือบจะมากที่สุด จะรองก็แต่บางแสน แค่ขับรถสองชั่วโมงนิดๆ ก็ถึงแล้ว ที่พักมีให้เลือกตั้งแต่ไม่กี่ร้อยบาท จนไปถึงเป็นหมื่น อาทิตย์ที่แล้วไปนอนเล่นพัทยามา ไม่คิดจะมีกิจกรรมอะไรมากมาย ถือว่าต้องการไปพักผ่อนจริงๆ ผมเองก็มาพัทยาตั้งแต่เริ่มจำความได้ ก็กว่า 30 ปีแล้ว เป็นการพัฒนาเกิดขึ้นมากมายตั้งแต่ ใครจะไปนึกว่าต้นๆ ของหาดจอมเทียนเมือก่อนมีค่ายลูกเสืออยู่ ผมยังมีโอกาสได้มาเข้าค่ายที่นี่อยู่ครั้งหนึ่ง ทั้งหาดมีแต่ลูกเสือทำกิจกรรม ตอนนี้ค่ายหายไปเรียบร้อยแล้ว กลายเป็นบาร์เบียร์แทน บาร์เบียร์ที่เมื่อก่อนจะอยู่แค่พัทยาใต้ เดี๋ยวนี้มีทุกมุมของพัทยา แถมแจมด้วย Pub & Restaurant ต่างๆ เมื่อก่อนทางมาพัทยาจากกรุงเทพมีแค่ถนนบางนา-ตราด กับสุขุมวิทสายเก่า จากนั้นก็เริ่มมี Bypass เมืองชล จากนั้นก็มีชลบุรี-ระยองสายใหม่ มีทางยกระดับ มี Motor Way ล่าสุดทางหลวงหมายเลข 7 ตัดตรงเข้าไปถึง ถ.สุขุมวิทตรงพัทยากลางเรียบร้อยแล้ว สมัยดำน้ำใหม่ๆ ยังต้องขนถังอากาศขึ้น-ลงเรือกันเองจากหาดหน้าโรงแรม ถ้าวันไหนน้ำลงก็ต้องถ่ายลงเรือเล็ก เดี๋ยวนี้มีท่าเรือ จอดรถแล้วเดินตัวปลิวลงเรือได้เลย ป้ายต่างๆ เดี๋ยวนี้ต้องมี 3 ภาษา ไทย อังกฤษ และรัสเซีย คนยุโรปตะวันออกโดยเฉพาะรัสเซียมาเที่ยวที่นี้เยอะจริงๆ [...]
20 Years Later
เป้าหมายของการดินทางวันนี้มาจบที่ภูชี้ฟ้า ถนนวันนี้ก็เป็นอย่างที่ถนนควรจะเป็น อากาศเย็นสบายแบบไม่ต้องเปิดแอร์มาตลอดทาง ยิ่งตอนขึ้นเขามายิ่งเย็น ได้ไปถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกบนภูชี้ฟ้า และจะไปรอพระอาทิตย์อีกครั้งพรุ่งนี้ตอนเช้า เคยมาภูชี้ฟ้าเมื่อ 20 ปีที่แล้ว สมัยที่ยังอยู่เกษตรฯ บรรยากาศผิดกันลิบลับ ได้นอนพักบ้านเจ้าหน้าที่สร้างทาง กินไข่เจียวกับเม่นย่างที่ชาวบ้านหามาได้ โทรศัพท์มีเจ้าเดียวที่มาถึงคือกสท.800 มาวันนี้ทางขี้นกลายเป็นแหล่งของฝาก มีร้านเสื้อเต็มไปหมด ร้านอาหารมีให้เลือกมากมาย แถมมี 3G
ทางเลี้ยงควาย
เส้นทางวันที่สองกะว่าจะเลาะทางแม่น้ำโขงมา จะไม่วนกลับไปทางเลย ซึ่งก็เป็นความคิดที่ดี แต่เส้นทางที่ไปมันมีหลายทางทั้งที่ไปง่ายและไปยากกกก เส้นทางนี้นักท่องเที่ยวไม่ค่อยจะใช้กัน เลยมีแต่คนท้องที่และรถบรรทุกที่ตักทรายจากแม่น้ำโขง ถนนลาดยางบางช่วงก็ไม่เหลือยางแล้ว เนื่องจากไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยงผ่านทางนี้เลยหาอะไรทานยาก แถมปั๊มน้ำมันก็ไม่คอยจะมี ดีที่เตรียมถังสำรองมาให้อุ่นใจ แต่สุดท้ายก็ไม่ต้องใช่ ได้ผ่านหมู่บ้านที่เคยได้ยินแต่ในข่าว เช่นบ้านร่มเกล้า อ.ชาติตระการ ยังงงว่าภูเขาหัวโล้นขนาดนั้นจะรบกันยังไง ช่วง hilight เป็นช่วงเย็นที่จะใช้ถนนทางหลวงหมายเลข 1243 จากบ่อเบี้ยเข้ามาน่าน ตชด.ปากทางบอกว่าถนนจะเป็นลูกรังประมาณ 10กม. ก็ดูรถเราแล้วก็บอกว่า crv ไปได้ ช่วงแรกยังเป็นคอนกรีตมีขี้ควายตลอดทาง แต่พอเข้าเขตน่านก็กลายเป็นถนนหินลัดมากลางป่า 15กม.กว่าๆ มืดก็มืด แถมมีเราคันเดียว เจอแคมป์สร้างที่ทำการอุทยาน เจ้าหน้าที่ยังบอกว่าไปได้ พ้นมาแล้วถึงถนนดีแต่ไม่มีหมู่บ้านหรือรถเลย สุดท้ายมาถึงน่านเอา 3 ทุ่มได้ ว่าไปแล้วตั้งแต่เชียงคานจนพ้นทางวิบาก ทล. 1243 เจอรถวิ่งอยู่บนถนนไม่ถึง 30 คันได้ แต่วันนี้ที่หมายภูชี้ฟ้าคงเจอคนล้นภูแน่ – Posted using BlogPress from my iPad 2 Location:Thanon Sumon Thewarat,Mueang Nan,Thailand
เชียงคาน
เชียงคาน เมืองเล็กๆ ที่ยังน่ารักอยู่ มีร้านโพสการ์ดไม่เยอะ ร้านติสแตกนิดหน่อย แต่ไม่รู้อนาคตจะกลายเป็นเมืองตัดแต่งพันธุกรรมเหมือนปายไปหรือเปล่า – Posted using BlogPress from my iPad 2 Location:Chai Khong,Chiang Khan,Thailand
New Year Trip
พึ่งจะเริ่มวางทริปปลายปีเอาสัปดาห์รองสุดท้าย คอยดูซิว่าจะออกมาเป็นยังไง – Posted using BlogPress from my iPad 2
Bali
เมื่อต้นเดือนไปเที่ยวบาหลีมา จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับบาหลีเลย ได้แต่ทำรูปขึ้นไปบน flickr ว่างๆ ก็ไปดูกันก่อนนะครับ จริงๆ มีเรื่องที่จะเขียนอยู่ในใจหลายเรื่องเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความเชื่อในศาสนาของคนบาหลี ระบบโทรศัพท์ นิสัยใจคอ ไปจนถึงนิสัยการขับรถของคนที่นั่น ว่างๆ จะทยอยเขียนก็แล้วกันครับ
Happy Saturday
วันเสาร์มานั่งรอสาวมาสอบที่ธรรมศาสตร์รังสิต มาลงที่ร้านกาแฟปู่ สั่ง chocolate ปั่นกะวาฟเฟิลมานั่งทาน อ่าน iPad ไปอย่างสบายใจ ที่นี่ WiFi แรงดีจริงๆ ถ้าชีวิตมันไม่ต้องรีบเร่ง ไม่ต้องแก่งแย่ง สบายๆ แบบนี้ทุกวันก็น่าจะดีไม่ใช่น้อย – Posted using BlogPress from my iPad 2 Location:Khonsan,Khlong Luang,Thailand
Hua Hin – playground for Bangkokian
หัวหินเดี๋ยวนี้เป็นที่เที่ยวแบบไม่ต้องคิดของคนกรุงเทพไปแล้ว ถามใครก็มี พึ่งไปมา ตอนนี้อยู่หัวหิน หรือไม่ก็อาทิตย์หน้าจะไปหัวหิน ด้วยการเดินทางแค่สองชั่วโมงนิดๆ และที่พักหลายรูปแบบไม่ว่าจะเป็นบูติกโฮเทลหลักหมื่นจนไปถึงเกสเฮาส์หลักร้อย บวกกับการที่หัวหินมีบรรยากาศที่ยังมีกลิ่นอายย้อนยุคนิดๆ และการเที่ยวราตรีที่ไม่… เหมือนกับพัทยา ทำให้นักท่องเที่ยวทุกวัยหลังไหลมาหัวหินทุกอาทิตย์ ผมมาเที่ยวหัวหินก็ 20 กว่าปีแล้ว เห็นหัวหินตั้งแต่ยุคที่ยังไม่มีห้างใหญ่ ยังไม่มีบาร์เบียร์ และคนส่วนใหญ่ยังเที่ยวกันที่ชะอำ จนถึงทุกวันนี้มีโรงหนัง multiplex มี 7-11 ทุกหัวถนน และมีบาร์เบียร์แอบๆตามซอก ก็หวังว่าความเจริญที่เข้ามาคงไม่ทำให้ความน่ารักและเสน่ห์ของหัวหินลดลงไป รักหัวหินครับ – Posted using BlogPress from my iPad Location:Nong Kae-Takiap Rd,Hua Hin,Thailand
Matsushima
ไปอ่านดีข่าวหนึ่งว่าเมือง Matsushima ที่เคยไปเที่ยวได้รับผลกระทบเล็กน้อย ทั้งๆ ที่อยู่ในแนวของซึนามิเต็มๆ บ้างก็ว่าเพราะเกาะเล็กเกาะน้อยที่อยู่ตามแนวชายฝั่งช่วยรับคลื่นไปบ้าง บ้างก็ว่าสิ่งศักสิทธิ์คู่เมืองนั่นคือวัด Zuiganji ซึ่งสร้างมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 1371 ผ่านแผ่นดินไหวและซึนามิมาแล้วหลายครั้ง คุ้มครองทั้งเมืองและผู้คนในเมืองนี้ไว้ ทำให้เสียหายเล็กน้อยและไม่มีผู้เสียชีวิตเลย ส่วนจุดที่ผมไปอีกจุดหนึ่งคือท่าเรือ Shiogama นั้นดูเหมือนจะโดนอย่างหนัก ดูจากรูปที่เคยไปจากรูปPanorama ข่าวและรูปจากเวปครับ Honolulu Magazine Matsushima Panorama Shiogama Marine Gate Panorama
Japan
ทุกวันนี้ตามข่าวความเสียหายจากซึนามิเข้าญี่ปุ่นทุกวัน ยังเอาใจช่วยให้ TEPCO ควบคุมสถานการณ์ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ให้ได้โดยเร็ว เพราะลำพังแต่ความเสียหายที่เกิดจากแผ่นดินไหวบวกกับคลื่นน้ำที่เข้ามาก็มากมายอยู่แล้ว ถ้ายังมีเรื่องกัมตภาพรังสีอีก ก็ไม่รู้ว่าญี่ปุ่นจะใช้เวลาในการกลับมาเหมือนเดิมนานเท่าไหร่ ในข่าวที่เห็นอยู่ทุกวันนั้นมีอยู่มุมหนึ่งที่น่าสนใจก็คือ ถึงแม้ว่าชาวบ้านจะสูญเสีย อดอยากกันแค่ไหน แต่เขาก็ยังมีสติและยังมีระเบียบวินัยอย่างไม่น่าเชื่อ จะเห็นจากยังเข้าคิวกันซื้ออาหาร คนในชุมชนยังช่วยกันต่อเป็นสายมนุษย์ลำเลียงน้ำทีละถัง และไม่มีการกักตุนหรือโก่งราคาสินค้า คนซื้อก็ซื้อกันเพียงพอที่จะกินกันไม่กี่วันเพราะจะได้มีเหลือให้คนอื่น ส่วนคนขายเคยขายราคาเท่าไหร่ก็ยังขายเท่านั้นไม่มีการเอาเปรียบกัน พูดถึงความมีวินัยของคนญี่ปุ่นที่เคยเจอมากับตัวเองก็คือที่โตเกียว ซึ่งจะมีคนที่ไม่มีบ้านอยู่และอาศัยนอนตามสวนสาธรณะ และได้รับอาหารจากมูลนิธิหรือทางโบสถ์นำมาบริจาค และกลางวันก็หาเศษสตางค์หรือเก็บกระป๋องขายไปวันๆ ผมเองไปโทรศัพท์สาธารณะในสถานีรถไฟและลืม PDA ไว้บนโทรศัพท์ พอเดินออกไปแล้วก็มีคนวิ่งเอามาคืนให้กับมือ ที่สำคัญคนที่วิ่งมาคืนเป็นคนที่ไม่มีบ้านและคอยหาเหรียญทอนที่ทิ้งไว้ในตู้โทรศัพท์ พอคืนให้เสร็จก็เดินจากไปโดยไม่หวังอะไรตอบแทน ถ้าเป็นที่อื่นคงไม่เหลือแล้ว
